W ostatnie lato zamieściłem tu krótki wywiad z Izą Kluzek-Kot, twórczynią szkół coachingu – wpis tutaj. Rozmowę tę polecam gorąco, tymczasem miło mi donieść, że z początkiem Nowego Roku 2021, szkoły wchodzą do pełnej oferty House of Skills, czyli firmy w której pracuję. :-)

Główne kursy są dwa i mogą być realizowane w formule otwartej (dla każdej zainteresowanej osoby) oraz w ramach programów firmowych. Szkoła coachingu to akredytowany przez ICF program przygotowujący do samodzielnej pracy w roli coacha. Ciekawą opcją jest szkoła team coachingu, która przygotowuje do samodzielnego prowadzenia procesów coachingowych w grupach i zespołach w oparciu o paletę narzędzi i podejść, a także pozwala na praktyczne sprawdzenie umiejętności pod okiem superwizora.

Oba programy na chwilę obecną realizujemy w trybie wirtualnym, ze wsparciem platformy rozwojowej. Kolejne edycje ruszają w marcu i kwietniu. Jeśli temat pracy takimi metodami jest dla Ciebie interesujący, to zapraszam gorąco na dwa webinary, które odbędą się w środę, 20 stycznia. Więcej tutaj: https://www.houseofskills.pl/strefawiedzy/podrozmenedzera Spotkania dedykowane są w szczególności menedżerom oraz tym, którzy myślą o rozwoju warsztatu coachingowego.

Na koniec – zapraszam do obejrzenia filmu informacyjnego o szkołach. Blisko poznałem ludzi tworzących Szkoły i z dużą satysfakcją mogę rekomendować te opcje rozwojowe, teraz już pod egidą House of Skills.

W najbliższych tygodniach udostępnimy firmowo sześć wydarzeń, których ideą jest przegląd, wsparcie i podniesienie kompetencji menedżerskich, w obecnej sytuacji. Kilka tygodni temu napisałbym pewno „w czasie obecnego kryzysu”, jednak od kilku chwil nie myślę już o tym, co się dzieje jako „kryzys”, ale jako nowe „teraz”.

Nie wiadomo ile to „teraz” potrwa, końca raczej nie widać. Mamy zatem nową normalność i szereg ważnych pytań, które na końcu sprowadzają się do tego „jak żyć” – również (a może przede wszystkim) na niwie zawodowej. Proponujemy cykl darmowych wydarzeń rozwojowych, które składać się będą ze spotkań on-line, oraz zadań w formie mikrolearningu, na platformie rozwojowej. Zadania będą odbierane oraz analizowane pod kątem informacji zwrotnej przez trenerów i konsultantów House of Skills. Będą także nagrody :-)

Zaczynamy od tematów najbardziej chyba adekwatnych w chwili obecnej: zarządzania emocjami i zmianą w czasach niepewności. Szczegóły, w tym instrukcja jak dołączyć – poniżej. Zapraszam gorąco – będzie warto :-)

Światło dzienne ujrzało właśnie Kompendium HR, coroczna publikacja pracuj.pl poświęcona branży HR, rekrutacji, trendom. Piękną wersję papierową można zamówić tutaj.

W środku, m. in. znajduje się wywiad ze mną, który przeprowadziła redaktor naczelna Kompendium, Iga Pazio. Opowiadam w nim głównie o wielopokoleniowych zespołach w miejscu pracy, czyli o tym, czym jest zespół wielopokoleniowy, dlaczego zarządza się takim zespołem trudniej, niż zespołem jednorodnym, o tym jak poszczególne pokolenia definiują rozdział pomiędzy tzw. życiem prywatnym, a pracą oraz jaka w tym wszystkim jest rola działu HR i co może on pożytecznego zrobić (w takiej sytuacji).

Tekst możesz przeczytać tutaj, zachęcam życząc miłej lektury ;)

Oto najprostszy, a jednocześnie niezwykle wymowny test pozwalający odróżnić przysłowiowego „szefa” od przywódcy.

Test należy wykonywać w następujący sposób: patrzysz chwilę na obrazek, a potem na swojego szefa/szefową (może być oczami wyobraźni). I tak kilka razy, choć zapewne najczęściej wystarczy jedno spojrzenie.

obrazek znaleziony na Twitterze, źródło bliżej nieokreślone.

p.s.

Kolejny wpis we wrześniu, udanych wakacji, jeśli ktoś jeszcze przed.

Praktyczny poradnik jak zabić innowacyjność w firmie. Sprawdzone sposoby dla menedżerów najwyższego szczebla.

Od jakiegoś czasu światowa gospodarka pokazuje, że dobry pomysł i jego sprawna realizacja potrafią być więcej warte niż tak zwane rzeczowe aktywa trwałe, Kapitalizacja Apple, Microsoftu i im podobnych przebija większość tuzów starej gospodarki. Serca (i portfele) konsumentów zdobywają twórcy nowoczesnego oprogramowania i elektroniki konsumenckiej, o której jeszcze dekadę temu mało kto słyszał. Dropbox, Evernote, Whatsapp, płatności zbliżeniowe, parkowanie przez komórkę czy wreszcie Tesla nie mogłyby powstać, gdyby nie błyskotliwy pomysł, w który ktoś uwierzył, zbudował i skomercjalizował. Nic dziwnego, że znaczna część firm na świecie wciągnęła innowacyjność na swoje sztandary.

Rzecz w tym, że innowacyjności nie wystarczy zadeklarować przed akcjonariuszami i pracownikami, aby pojawiały się nowe wartościowe produkty a wycena firmy rosła. Co gorsza, są przypadki, że na sztandarach innowacje odmieniane są przez wszystkie przypadki, a w życiu codziennym można spotkać szereg działań niszczących innowacyjność w pracownikach. Ku przestrodze poniżej próbuję zebrać nieco przykładów praktycznych sposobów zaobserwowanych w polskich firmach. Sposoby te świetnie się sprawdzają w duszeniu pomysłowości pracowników, ich chęci do usprawniania działania firmy i w ogóle niweczą ochotę do wyrywania się przed szereg.

1. Stara dobra biurokracja. Nic tak nie studzi zapału ludzi do nowych projektów jak konieczność wypełnienia dziesiątek stron wniosków, kart projektów, DCF-ek itp.
2. Zachowanie dużego dystansu między pracownikami różnych poziomów zarządzania. W jego efekcie nie dochodzi np. do kontaktów pomiędzy szeregowymi specjalistami czy aparatowymi (na produkcji) a wyższą kadrą menedżerską. Istniałoby wtedy ryzyko, że pomysłowi pracownicy z dołu hierarchii mogliby się w nieocenzurowany sposób dzielić swoimi pomysłami i/lub problemami – z żyjącymi w świecie poważniejszych spraw menedżerami wysokiego szczebla. Z mojego osobistego doświadczenia wynika, że takim kontaktom bardzo sprzyja wspólne jedzenie obiadów w niezobowiązującej atmosferze.
3. Planowanie rocznego budżetu kosztów tak, żeby nie było żadnych rezerw. Jeśli jednak istnieje procedura zdobycia dodatkowych środków na nowe projekty, to należy ją tak utrudnić, aby była ona nierealna do przejścia. Najprościej wprowadzić wymóg pojawienia się innowatora na przynajmniej dwóch radach i jednym komitecie.Vide pkt. 1
4. Dyrektor ds. Innowacji ściągnięty spoza firmy i branży. Na 90% nie uda mu się niczego wnieść do firmy. Co bardziej ambitne jednostki będą na tym stanowisku próbowały udowadniać, że są przydatne dla firmy poprzez głoszenie szumnych haseł, odbywanie niezliczonych spotkań i generalne robienie dobrego wrażenia osoby znającej nowoczesne technologie. Niechęć pracowników do obcego, nie znającego specyfiki branży dyrektora (?Patrz, jakie stanowisko dostał, chociaż pojęcia o biznesie nie ma?) jest gwarantowana. Ludzie, którzy już zrobili coś innowacyjnego dla firmy zostaną doskonale zdołowani, że zamiast im dać podwyżki i awanse, te spływają na ?nowego?.
5. Brak uznania dla wyróżniających się pracowników. Człowiek jest istotą łaknącą pochwał. Nie dawajmy mu ich za rzucanie pomysłów i ich realizowanie, a z pewnością po jakimś czasie przestanie. Ewentualnie odejdzie i przeniesie się do jakiejś innej firmy, by tam zatruwać życie swoimi wyskokami. Zdarza się czasem pracownik, który ma dużą odporność na brak pochwał – to typ samomotywujący się. Na takich też jest sposób, choć bardziej pracochłonny. Jeśli taki pracownik coś zrobił i wydaje mu się, że odniósł sukces, szef natychmiast interweniuje mówiąc, że owszem, projekt ciekawy, ale niektóre elementy nie zostały zrobione tak jak trzeba. Może powiedzieć, że nie czuł się na bieżąco informowany o postępach projektu, albo że pracownik nie współpracował z którąś częścią organizacji, przez co powstał ferment w menedżmencie i politycznie będzie wstrzymać projekt.
6. Bezgraniczna standaryzacja w imię cięcia kosztów. Często firmy są tak rozpędzone w dążeniu do cięcia kosztów, że zapominają o drugiej możliwości – zwiększaniu przychodów. To jednak z reguły trudno osiągnąć poprzez standaryzację, która nota bene jest zwyczajnie wygodna dla wielu osób. Zamiast ?tracić? czas na dyskusje, w kolejnym kraju wdrażamy system, który już mamy w innych krajach. Oszczędność czasu niewątpliwa, kosztów też. Czy maksymalizacja efektów biznesowych? Znam przypadki, że nie. Tyle, że bossów to nie obchodzi. Ma być wszędzie to samo i już.

Z pewnością powyższa lista nie jest kompletna. Jeśli znasz jakiś dobry sposób zabicia innowacyjności stosowany w Twojej albo zaprzyjaźnionej organizacji, napisz w komentarzu.