F@st Company opublikował w marcowym numerze aktualną listę najbardziej innowacyjnych firm. (O liście z roku 2009 pisałem tutaj). Oto moje subiektywne wnioski po lekturze.

• Numerem jeden jest Apple. Chyba z żadną inną firmą słowo innowacja nie jest kojarzone automatycznie tak mocno, jak z nadgryzionym jabłkiem.
• Miejsce 2 (Twitter) i 3 (Facebook) nie są zaskoczeniem. Za to czwarte ? już tak. To Nissan. W nagrodę za inwestycje w elektryczny samochód (Leaf), który wprowadzony został pod koniec 2010 i może być dostępny dla mas (jest mniej nieproporcjonalnie drogi w porównaniu do tradycyjnych odpowiedników). Fajne jest zdanie z wywiadu z CEO Nissana (link pod nazwą firmy powyżej), gdy mówi na koniec ?To, czego nauczyłeś się dzisiaj jest dobre, ale jutro będziesz potrzebował czegoś innego?.
• Numer 5 to Groupon. To nie tylko klasa sama w sobie, ale też zapoczątkowanie nowego trendu grupowych zakupów. Mimo mocnej konkurencji, trzyma się nieźle i jest biznesowym i społecznym fenomenem na masową skalę.

Co ciekawsze pozycje z dalszych miejsc rankingu:

• Donorschoose.org (miejsce 21) za stworzenie portalu umożliwiającego wspieranie edukacji w USA, poprzez dotację na konkretny cel dla konkretnej szkoły. Po przekazaniu sumy możesz oglądać efekty swojej pomocy udokumentowane przez obdarowaną placówkę. Proste i niezłe, więcej na stronie, tutaj.
• LinkedIn ? za nieustanny rozwój i odpieranie ataków konkurencji. LinkedIn ma już ponad 100 milionów użytkowników. Miesiąc temu otrzymałem z tej okazji e-mail od założyciela serwisu, który był skierowany do ?early adopters?, czyli tych, którzy używali serwisu jako pierwsi. Byłem w pierwszym milionie, co szczególnym osiągnięciem pewno nie jest, ale dla mnie wskazuje, że stworzony w 2003 roku serwis jest na internetowej mapie świata niezwykle długo. I działa efektywnie, między innymi poprzez integrację aplikacji z serwisem (podobnie jak to działa na Facebooku). Pisząc ten wpis dodałem np. aplikację WordPress, która pokazuje najnowsze wpisy na tym blogu na stronie mojego profilu. Jedną z ciekawych funkcjonalności (na razie testowo w wybranych uniwersytetach USA) jest Career Explorer ? doskonałe narzędzie dla studentów i absolwentów. Pozwala ono na sprawdzenie jak rozwijają się kariery ludzi po mojej uczelni. Takie zagregowane spojrzenie z lotu ptaka może być cenne zarówno dla obecnych studentów, jak też tych, którzy dopiero zastanawiają się nad ich wyborem.
• Stamen Design (nr 48 na liście) ? firma, która zajmuje się prezentacją danych w atrakcyjny sposób. Lista przykładowych projektów realizowanych przez firmę jest tutaj, jeden z nich dotyczy wizualizacji przestępstw w San Francisco. Niezłe.

Ranking prezentowany przez FC jest subiektywny, nie ma opisanych sztywnych kryteriów ilościowych, nie stoi za nim żadne badanie. Niemniej jednak, jest dobrym odzwierciedleniem trendów zachodzących w biznesie.

Innowacja jest jednym z ?buzzword?, wskazywana jest niezmiennie od lat jako źródło potencjalnej przewagi na rynku. Oczywiście nie ma innowacji bez innowacyjnych pracowników i systemów, które im to umożliwiają. Tymczasem przeprowadzone przez PARP w 2010 roku badania pracodawców (małe i średnie przedsiębiorstwa) w naszym kraju pokazały, że:

a) Najbardziej pożądane cechy polskiego pracownika to… lojalność i pracowitość.

b) Najmniej pożądane: kreatywność i innowacyjność.

Ręce opadają. Innowacyjność wiąże się ze zmianą status quo, a polska kultura narodowa charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem unikaniem niepewności. Obawiamy się zmian i ryzyka. A innowacyjność = ryzyko.  Zatem mamy tu naturalnie pod górkę. Ciekawe kiedy na liście 50 najbardziej innowacyjnych firm F@st Company znajdzie sie polska firma. Mam nadzieję, że już niedługo. W końcu w Euro 2012 jeszcze 10 lat temu chyba nikt nie wierzył. ;)

Wraz z Henrykiem Puszczem napisałem ostatnio artykuł na temat pracy zespołowej. Tekst ukazał się w wiosennym numerze magazynu Think Tank pod tytułem ?Gra zespołowa w polskich warunkach?. To ? jak na artykuł ? dość obszerny materiał, w którym koncentrujemy się na tym z jakimi wyzwaniami spotykają się menedżerowie i członkowie zespołów, które funkcjonują w naszym kontekście kulturowym. Analizujemy trzy kierunki badań:

• badania prof. Janusza Hryniewicza, nad dziedzictwem folwarku, które wciąż jest obecne w naszych firmach i relacjach pomiędzy przełożonymi (szefami zespołów) a podwładnymi;
• niski poziom zaufania w naszym społeczeństwie, zwłaszcza w porównaniu z innymi krajami europejskimi; o tym traktują badania Diagnoza Społeczna oraz różne inne, m. in. badania opinii publicznej.
• badania kultury narodowej Geerta Hofstede, w których Polska charakteryzuje się między innymi: wysokim dystansem władzy w społeczeństwie, umiarkowanie wysokim indywidualizmem oraz bardzo dużym poziomem unikania ryzyka.

Na kanwie wniosków z badań i naszych obserwacji pokazujemy jak wszystkie te czynniki wpływają na to jak działamy w zespołach i z czym najczęściej mamy problemy (czyli na co warto szczególnie zwrócić uwagę). Temat jest ciekawy, bo w tej czy innej formie, mam wrażenie że pracujemy w grupach roboczych, czy zespołach niemalże cały czas, choć… w szkole skutecznie, przynajmniej na początku, liczymy przede wszystkim na siebie (podejrzliwe pytanie nauczycielek: ?Sam robiłeś to zadanie…??).

Jak zwykle w tego typu sytuacjach, jestem bardzo wyczulony na ?magiczne listy 7 kroków, w których możesz sprawić aby zespół funkcjonował sprawnie?. Wyodrębniamy cztery ważne dla zespołu czynniki, które mogą mu pomóc, lub przeszkodzić w efektywnej pracy i które w pracy z klientami spotykamy nadzwyczaj często, ale na pewno nie jest to lista zamknięta. Wspomniane zagadnienia to:

1. umocowanie zespołu ? czyli nadanie mu odpowiedniej wagi i poparcia wewnątrz firmy,
2. kompetencje lidera,
3. akceptowane przez wszystkich zasady według których działamy i których się trzymamy,
4. otwarta komunikacja.

Dla zainteresowanych tematem zespołowości ? artykuł ?Gra zespołowa w polskich warunkach?  można w pełnej wersji (reprint z magazynu w formacie .pdf) pobrać z bloga House of Skills, po prostym zalogowaniu się.

Jeśli przeczytasz, podziel się wrażeniami.

W moim ulubionym anglojęzycznym piśmie biznesowym ?Inc? regularnie czytam rubrykę ?The way I work?, w której jakaś osoba z amerykańskiego biznesowego świecznika opowiada, jak wygląda jej przeciętny dzień pracy. Oprócz zaspokojenia ciekawości można czasem poznać fajne sposoby na zwiększenie efektywności osobistej.

Tym razem bohaterką odcinka jest Rashmi Sinha, doktor psychologii i założycielka kilku firm, z których ostatnią jest serwis wymiany prezentacji SlideShare. Firma rozwija się od 2006 roku i aktualnie ma 30 pracowników podzielonych na biura w San Francisco i Indiach. Serwis odwiedza miesięcznie ponad 30 milionów ludzi z całego świata.

A ciekawostki, na które wg mnie warto zwrócić uwagę w jej sposobie pracy, to:

• sposób działania: gdy ma się początkujący biznes, to trzeba działać szybko. Rashmi woli zrobić błąd, uświadomić to sobie, a potem spróbować w inny sposób zamiast tracić czas na myślenie i nie-działanie. Bo nawet gdy się wszystko dobrze przemyśli to i tak można zrobić błąd, tyle tylko że wtedy sporo czasu zostało stracone.
• punkt siedzenia: szefowa ma własne biuro, lecz woli siedzieć w open-space razem ze swoimi pracownikami, żeby być w centrum wydarzeń.
• komunikacja mailowa: po przyjściu do pracy z rana sprawdza pocztę (a kto tego nie robi?) i na pilne maile odpowiada od razu; nie odkładając ich na później zyskuje podwójnie ? nie straci czasu na ponowne przeczytanie maila, a dodatkowo nie będzie ?zaśmiecał? jej głowy.
• telefon: nigdy nie odbiera telefonu stacjonarnego i nie odsłuchuje wiadomości; robi to za nią office manager, która przychodzi do pracy dwa razy w tygodniu; jeśli na poczcie było coś ciekawego, po prostu to przekazuje; komórkę Sinha odbiera normalnie, numer do niej ma tylko ograniczona liczba osób.
• spotkania: co poniedziałek odbywa się maksymalnie 15 minutowe spotkanie pracowników, na którym siadają w kręgu i każdy ma parę minut żeby powiedzieć 3 rzeczy: co zrobił w zeszłym tygodniu, co chce zrobić teraz, czyjej pomocy to wymaga.
• biuro: mają w nim dużą skrzynkę z M&M?sami, która co tydzień jest uzupełniana :)
  
• weekend: w piątek o 17 wszyscy w biurze zaczynają pić piwo, nawet jeśli jeszcze pracują; to sposób na płynne przejście od tygodnia pracy do weekendu.

www.slideshare.net to: źródło prezentacji o różnorodnej tematyce, sposób na dzielenie się z innymi swoimi slajdami, możliwość podpatrzenia ciekawych pomysłów na zrobienie oryginalnych i czytelnych slajdów. A zresztą niech przedstawi się sam poniżej.

…oto jest pytanie. Dotyczy kariery zawodowej, czyli tego, czy i jak często warto zmieniać pracodawcę. Nie, od razu napiszę, że nie zamierzam odpowiedzieć na nie. Ale przeczytałem interesujący artykuł, który tego tematu dotyczy. Co więcej, tekst ma solidne podstawy badawcze, zatem jest powód, aby się nad nim pochylić.

Mówię tu o ?Job-hopping to the top and other career fallacies?, autorstwa Moniki Hamori, profesora HRM w IE Business School w Madrycie. Artykuł ukazał się w wakacyjnym numerze HBR, w zeszłym roku; rozprawia się z szeregiem popularnych mitów dotyczących zmiany pracy. Autorka przebadała ponad 15 000 menedżerów, na poziomie top i niższym. Region badania to USA i Europa, zatem nie tylko Stany i choć respondenci badań to menedżerowie, wnioski mogą być ciekawe dla wszystkich. Cztery główne przesłania to:

1.       „Przeciętny” prezes firmy pracował w czasie swojej kariery średnio dla 3 pracodawców. To liczba zaskakująco niewielka, wielu z nas po 5 latach ma na liczniku więcej niż trzy firmy na koncie. Z drugiej strony, jak nad tym myślę, to prezesem zostaje się najczęściej na drodze awansu wewnętrznego. Wymagania są zwykle duże ? długi czas sprzyja na poznanie kandydata. Dodatkowo, promocja wewnętrzna może być silnym sygnałem dla innych pracowników: ?lojalność się opłaca?. Przywoływani w artykule specjaliści od head-huntingu wskazują, że na najwyższe stanowiska szukają ludzi, którzy są w stanie spędzić w jednym miejscu wiele lat. Zmieniający pracodawcę co chwilę ? odpadają.

2.       Zmianę pracy naturalnie kojarzy się z awansem. Tymczasem rzeczywistość jest inna. Tylko ok. 40% zmian wśród menedżerów oznacza ruch w górę. Większość decyduje się na kierunek ?w bok?. Wybierają większe szanse na awans w przyszłości, lepszą markę pracodawcy, nową branżę. Ruch w bok może być w długim okresie opłacalny, jednocześnie pozorny skok w górę może po kilku latach okazać się pułapką. Zatem warto patrzeć nie tylko jeden, ale kilka kroków do przodu.

3.       Zmiana pracy z bardzo znanej firmy (dobra marka) na mniej znaną, wiąże się najczęściej z lepszym stanowiskiem / lepszym wynagrodzeniem. Wartość pracy dla doskonałego pracodawcy jest w ten sposób niejako zdyskontowana. Odwrotnie jest, gdy z mniej znanej firmy przechodzisz do bardziej znanej ? wtedy z większym prawdopodobieństwem zgodzisz się na niższą pozycję, czy wynagrodzenie. Wynika z tego niezwykle interesująca lekcja: ważne jest, aby pracować dla jak najlepszych firm na początku swojej kariery. Pozwoli to (w długim okresie) na szersze możliwości za lat kilka / kilkanaście. Gdy będziesz miał np. dość korporacji. W drugą stronę… jest nieco trudniej. Zmieniając firmę na mniej znaną, wracamy do patrzenia dwa kroki przed siebie. Mniejsza firma oznacza najczęściej mniejsze możliwości formalnej kariery.

4.       Zmiana branży nie musi oznaczać głębokiego dołka w historii zatrudnienia, z którego wygrzebujemy się bardzo powoli, ucząc się zasad i specyfiki nowego biznesu. Bardzo często firmy sięgają po menedżerów z innych gałęzi przemysłu, które są doskonale rozwinięte np. pod względem marketingu, czy finansów. Jeśli masz jakieś unikatowe, silne kompetencje w jakiejś dziedzinie, to może to być łakomy kąsek dla firm z innych branż, szukając zatem pracy można ze śmiałością patrzeć szerzej, niż branża w której działaliśmy do tej pory.

Wnioski i podsumowanie? Poza tym, że (jak zwykle), obiegowe opinie bywają nie do końca prawdziwe, nie mam. Kariera i tzw. sukces w ogóle jest na tyle indywidualną sprawą, że poza ogólnymi spostrzeżeniami, z dużej grupy badanych, nie odważę się na doradzanie komukolwiek czegokolwiek. Jeśli ktoś by mnie przycisnął do muru ? to zwróciłbym uwagę na poszukiwanie jak najlepszych pracodawców na początku kariery zawodowej. Plus być może zasugerowałbym szybkie zmiany pracy raczej tuż po studiach, niż potem. Z karierą jest trochę tak, jak z wspomnianym sukcesem. Coś, co jest świetnym pomysłem i co sprawdza się dla jednej osoby, dla Ciebie może być opcją zupełnie chybioną. Nie wspominając w ogóle o tym, że dla każdego sukces będzie czym innym (kilka przykładów: Metallica, Ironman), choć sposób na sukces często bywa podobny: praca, praca, praca… ;)

p.s.

Jeśli rozważasz zmianę pracy, to polecam doskonały i krótki wpis Penelope Trunk na ten temat.

Temat właściwego pisania życiorysu jest nieskończony. Na blogu możecie już znaleźć parę wpisów w tej sprawie (choćby ?poradnik cz.1?), natomiast ostatnio przeglądane cv spowodowały, że będę mógł znowu zasnąć spokojnie dopiero gdy wyrzucę z siebie kilka uwag.

Moje uwagi skumulowały się tym razem wokół fotografii aplikantów, być może dlatego, że tym razem wymagania dotyczące doświadczenia zawodowego kandydatów były bardzo ściśle określone i mimo popełnionych przez większość błędów udało mi się w miarę szybko dojść do pożądanego, wąskiego grona zaproszonych na rozmowę.

Ale do rzeczy ? spośród przejrzanych aplikacji bardzo niewielki odsetek charakteryzował się akceptowalnym, profesjonalnym zdjęciem. Pozostała część może być podzielona na:

– styl retro ? nie wiedzieć czemu niektórzy myślą, że zdjęcie w kolorach sepia lub tonacji fioletowo-czarno-białej przedstawi ich lepiej niż tradycyjne

– imprezowe ? z wesela, przyjęcia urodzinowego i innych podobnych okazji; zwykle autor ma bardzo radosny wyraz twarzy ? uwaga oglądającego chcąc nie chcąc koncentruje się na pytaniu ?ile wypił przed zrobieniem fotki?? i ?co miał na celu wysyłając je do nas??

– grzebieniom śmierć ? bujna fryzura wskazująca na silną grzebieniofobię kandydata i cisnące się na usta pytanie ?artysta czy co??; występuje prawie wyłącznie u płci męskiej

– „ciemność widzę” ? zbyt ciemne zdjęcie powoduje, że patrząc na pierwszą stronę życiorysu w miejscu fotografii widzimy czarną, prostokątna plama z miejscowymi rozjaśnieniami, a dopiero po dłuższym przyjrzeniu powoli udaje się rozpoznać zarysy twarzy kandydata

– amator grafiki komputerowej ? można go rozpoznać po niesamowitym, absolutnie nierealistycznym zestawie kolorów obserwowanych na zdjęciu; niektórzy zabawę ograniczają do zmiany proporcji zdjęcia w samym Wordzie ? efekt jeszcze bardziej komiczny, a jeszcze inni zmieniają stopień kompresji pliku ze zdjęciem do takich rozmiarów, że w efekcie twarz znajduje się wewnątrz kilku skoncentrowanych na niej, różnokolorowych okręgów

– kelnerka ? użyłem formy żeńskiej, bo to domena pań; problem polega na zestawieniu stroju, który jest bardzo elegancki (i biały) ze zdjęciem czarno-białym; w efekcie kandydat do złudzenia przypomina starającego się o ww. pracę w restauracji.

– pustka ? czyli po prostu brak zdjęcia; w XXI wieku nie ma żadnych przeszkód technicznych, by zdjęcia nie dołączyć i spowodować, by cv przemówiło do czytającego ustami realnej osoby, spoglądającej z fotografii

Podsumowując, dobra rada dla aplikujących ? zainwestujcie w zdjęcie u dobrego fotografa. Nie musi to być zakład fotograficzny, często wystarczy kolega/koleżanka, która pasjonuje się fotografią i może zaaranżować sesję właśnie w celu stworzenia niepowtarzalnego, profesjonalnego zdjęcia do życiorysu.

Jeśli jednak ktoś bardzo chce lub musi zrobić zdjęcie do cv samodzielnie, polecam ciekawy tekst z serwisu? randkowego OKCupid pt. ?Don?t be ugly by accident? :)