Czytać warto. Bo człowiek się rozwija, inspiruje, czy też w niektórych przypadkach, miło spędza czas. Zatem od czasu do czasu będzie pojawiać się tu krótka recenzja wartościowych książek. Oto pierwsza z nich.

—

Tom Rath, Donald O. Clifton ? ?How ful lis your bucket?.

Dla kogo: zdecydowanie dla wszystkich, od 15 do 115 lat.

O czym? Każdy z nas ma niewidzialne wiadro, do którego inni ludzie dorzucają, lub z którego drenują energię. Odbywa się to poprzez interakcje i poprzez wymianę bodźców, które są albo pozytywne, albo negatywne. Autorzy pokazują wyniki badań, praktyczne historie, jasno obrazujące wpływ pozytywnych i negatywnych interakcji z ludźmi na produktywność, karierę, czy nawet zdrowie. Porównują pozytywne przykłady z naszą kulturą, która mocno przesiąknięta jest nastawieniem na bodźce negatywne (wynajdywanie błędów, krytyka, koncentracja na słabych stronach).

Jedna z ciekawostek: według badań, zdrowe związki charakteryzują się relacją interakcji pozytywnych do negatywnych na poziomie 5:1. Jeśli ta relacja spadnie to 1:1, to związek nie ma wielkich szans na przetrwanie.

Książka opisuje kilka strategii zwiększenia pozytywnego nastawienia w swoim życiu prywatnym i w pracy.Temat i przesłanie, niby oczywiste, ale podane w sposób bardzo przyjemny. Prosty, ale nie prostacki. Książkę czyta się błyskawicznie, można ją ?połknąć? za jednym razem.

Dlaczego warto przeczytać: nie, nie dla tego, że to światowy bestseller ;), ale choćby po to, aby odświeżyć spojrzenie na swoje znajomości i na swoje interakcje z ludźmi. Ilu z naszych znajomych (w pracy i poza nią) ?dorzuca? do naszego wiadra, a ilu z niego ?wybiera? pozytywną energię? Ile dorzucamy my? Dodatkowa wartość to test do którego dostajemy dostęp wraz z książką – Clifton StrengthsFinder. 180 pytań, po których otrzymujemy informacje na temat swoich najmocniejszych 5 cech. Wypełnienie testu jest? wyzwaniem. Ale gra jest warta świeczki, bo badanie wygląda na bardzo rzetelne, Gallup zna się na rzeczy. Jest dobrze przygotowana wersja polska, pytania nie pozostawiają wątpliwości językowych, opisy 5 mocnych stron są bardzo konkretne i w moim przypadku mocno się pokrywają z innymi badaniami diagnozy indywidualnej. Sam teraz nie wiem, co bardziej wartościowe ? książka, czy test ;).

Słowo o autorach: Tom Rath jest jednym z liderów Instytutu Gallupa, autorem kilku bestsellerów (m. In. StrenghtsFinder 2.0, Vital Friends). Donald O. Clifton był dziadkiem Toma, szefem Gallupa, jednym z pionierów tzw. pozytywnej psychologii.

Natrafiłem ostatnio na radę – o tyle prostą, co inspirującą – że prezentować wcale nie musi szef ani osoba prowadząca projekt, a raczej najlepszy ?prezenter” w zespole. Jest to odmienne od sytuacji spotykanych w większości polskich firm, gdzie możliwość zrobienia prezentacji jest niejako przywilejem, uzyskiwanym wraz z pozycją w organizacji. Przypominając sobie swoje przeżycia jako słuchacza, gdy zastanawiałem się, czy nie wyjść z sali i zrobić coś bardziej pożytecznego, zdecydowanie się zgadzam z tym nowym podejściem. Może nawet warto pójść dalej i wyznaczyć kogoś z firmy (działu), kto ma cechy dobrego prezentera, i to jego wysyłać z zasady na pierwszą linię frontu? Wtedy to on robiłby show, a przy bardziej szczegółowych pytaniach można go przecież wesprzeć z sali…

W szkoleniach z prezentacji, które miałem okazję przejść, wyróżniłbym dwie szkoły. Jedną nazywam amerykańską i według niej osoba prezentująca wciela się poniekąd w rolę showmana, którego głównym celem jest przyciągnięcie i utrzymanie uwagi widzów. Częściej w polskich biurach spotyka się szkołę … – nazwijmy ją niemiecką, która stawia bardziej na niezakłócony, logiczny przekaz całej treści. Osobiście wyznaję zasadę złotego środka, natomiast – jeśli sytuacja na to pozwala – wolę zrobić nawet mały show niż zwykłą, logiczną i sensowną prezentację.

Niezależnie od poziomu doświadczenia praktycznego w prezentowaniu czy liczbie przebytych szkoleń, dobrze jest na etapie przygotowania się do występu przejść przez kilka punktów, aby zwiększyć swoje szanse na przeprowadzenie skutecznej prezentacji. Moim zdaniem podstawowe punkty w procesie przygotowania to:

1. zadać sobie pytanie (i szczerze na nie odpowiedzieć) – dlaczego słuchacze mają być zainteresowani tym, co mam do powiedzenia? Jeśli uda się znaleźć dobrą i przekonywującą odpowiedź, warto od niej zacząć wystąpienie. Jeśli się nie udało, może lepiej zrezygnować – szkoda czasu waszego i słuchaczy.

2. dostosować sposób prezentowania i zawartość slajdów do odbiorców; zrobienie takiej samej prezentacji (np. nowego produktu) dla zarządu swojej firmy oraz dla potencjalnych klientów najprawdopodobniej da kiepskie efekty w obu grupach.

3. przygotować sobie na początek występu tzw. kotwicę. Jej główne zadanie to przykucie uwagi widzów do tego, co mówi prezenter. Najczęściej stosowane kotwice to anegdoty dotyczące okoliczności (lub daty) prezentacji, ostatnich wydarzeń, szybkie konkursy lub pytania do widowni. Te ostatnie są o tyle dobre, że wymagają aktywności widza i przez to budzą go z letargu.

4. uśmiech przed samym rozpoczęciem. Uśmiechniętych ludzi łatwiej polubić, no i przyjemniej się ich słucha. Sympatia dla prezentującego łatwo może się przełożyć na sympatię dla przedstawianego zagadnienia.

Nie chciałem ani słowem wspominać o technicznej stronie prezentowania, ale właśnie przypomniało mi się traumatyczne przeżycie z zeszłego tygodnia. Dlatego proszę czytelników płci męskiej – nie zakładajcie koszulek polo do eleganckiej marynarki. I w ogóle, jeśli będziecie coś prezentować poza własną firmą i nie macie 100% pewności co do obowiązującego tam dress code’u, lepiej ubierzcie się zbyt elegancko niż zbyt casual’owo.

4 kwietnia 2009, jako drugi zespół heavy metalowy w historii (po Black Sabbath), Metallica została przyjęta do Rock’n’Roll Hall of Fame. Relację z ceremonii można obejrzeć w bardzo dobrej jakości na stronach Fuse TV (link tutaj, na początek jest 15sekundowa reklama). Video prezentuje przemowy zespołu, oraz krótki występ. Warto obejrzeć, aby zobaczyć:

1) Wszystkich członków zespołu… w garniturach i krawatach ;).

2) Jak wygląda relacja „live” w amerykańskiej telewizji (wyciszone przekleństwa, których i tak zaskakująco niewiele).

3) Poszczególne wypowiedzi muzyków, w których mówią między innymi o tym, co pomogło im dojść do miejsca w którym są. Najlepsza jest chyba ostatnia, James’a Hetfield’a, który wymieniał, co zbudowało jego/ich sukces.  Zaczyna się w 17 minucie filmu, w skrócie James mówi o tym, że najważniejsze to:

a) relatywnie szybkie odkrycie „co chcę robić w życiu”,

b) wspierająca rodzina,

c) związanie się z odpowiednimi ludźmi w odpowiednim czasie,

d) posiadanie sprecyzowanych marzeń,

e) odwaga do ponoszenia porażek i podnoszenia się po nich.

Myślę, że obejrzenie tego 20 minutowego filmu przed występem może zastąpić niejedną książkę-poradnik „how to”, od których uginają się księgarnie w USA i coraz bardziej u nas. Enjoy.