Szczerze mówiąc, o iTunesU miałem zamiar napisać już kilkakrotnie. Jednak za każdym razem otwierałem wspomniany serwis i zostawałem tam na dłuższy czas, zapominając o realnym świecie. Inicjatywa firmy Apple, właściciela serwisu iTunes, nie jest szeroko znana, a z całą pewnością wartościowa. Sam trafiłem tam przez przypadek i ? zachwycony obfitością materiału ? zostałem wielkim fanem.

Ale do rzeczy. W skrócie iTunes University jest projektem przeznaczonym dla studentów z całego świata, a także tych nie-studentów, którzy czują potrzebę dokształcenia się i skorzystania z rzetelnej wiedzy pochodzącej z renonowanej uczelni. Zakres tematyczny jest dość szeroki – od biznesu, poprzez inżynierię, sztuki piękne, zdrowie i medycynę, historię, aż po literaturę i nauki społeczne ? więc każdy może znaleźć coś dla siebie.
Po wybraniu kategorii (np. biznes) na ekranie ukazuje się lista instytucji, które dostarczają wiedzę. Są to w większości renomowane placówki, by wspomnieć choćby Cambridge, Stanford, czy Yale. Każda z takich instytucji oferuje cykl od kilku do kilkudziesięciu wykładów, w formacie audio bądź wideo, na określony temat. Jedne z ciekawszych serii według mnie to: Business Leaders and Entrepreneurs (Stanford), Knowledge@Wharton (199 odcinków!) i Marketing and Strategy (University of Cambridge).

Zachęcam gorąco do wypróbowania iTunes University dla swoich potrzeb. Biznes i nauka to nie wszystko, co oferuje. Można też bez problemu znaleźć choćby wideo lekcje gry na perkusji, gitarze czy porady dotyczące odżywiania i zdrowia.

Porada techniczna: na komputerze trzeba mieć zainstalowany program iTunes. Po jego uruchomieniu, kliknij „iTunes Store” i na górnym pasku z prawej strony znajdziesz „iTunes U”

Wszystko to możecie ściągnąć na swojego iPoda/iPhone’a, a przy odrobinie kombinacji też na inny odtwarzacz przenośny lub po prostu nagrać na CD i słuchać w samochodzie.

Dla tych z kolei, którzy chcieliby poczuć się jak na wykładzie, polecam serwis www.academicearth.org, w którym grupa uznanych uczelni udostępnia wideo nagrania z wykładów przeprowadzonych na prawdziwych salach wykładowych, z udziałem żywych studentów. Zakres tematyki również dość rozległy, od biologii, psychologii, po fizykę i chemię. Mnie szczególnie zainteresowała seria wykładów pt. „Communication and Conflict in Couples and Families”. Seria ma 17 odcinków i pokrywa właściwie wszystkie elementy życia w związku. Bardzo życiowe!

Podsumowując, widać że pojawia nam się nowy trend w internecie – udostępnianie wartościowej wiedzy za darmo każdemu zainteresowanemu. Kto będzie potrafił wykorzystać tę wiedzę? Jaką przewagę to da? Zobaczymy.

Adam Małysz wielkim sportowcem jest. Zdobywając czwarty medal na Igrzyskach, dokonał rzeczy niesamowitej, nad którą słusznie rozpływają się komentatorzy i zwykli ludzie dookoła. Sam skakałem wczoraj z radości (z kanapy, nie skoczni), po raz kolejny nie wierząc, że to możliwe. W sporcie oczywiście potrzebne jest trochę szczęścia. Tak jak i w innych dziedzinach. Niemniej jednak, wiele wskazuje na to, że do takich wyników dochodzi się najczęściej po prostu ciężką pracą. Odrobina ?iskry bożej? jest potrzebna. Ale? nic nie zastąpi wysiłku i czasu, który jest potrzebny na dojście do bycia bardzo dobrym, czy najlepszym.

Pisze o tym Malcom Gladwell w książce ?Poza schematem. Sekrety ludzi sukcesu?. Swoje rozważania o tym, co wyróżnia niezwykle efektywnych ludzi sukcesu sprowadza do reguły 10.000 godzin. To ilość czasu, która wg. niego potrzebna jest na dojście do bycia ekspertem w danej dziedzinie. Przywołuje liczne przykłady na poparcie tej tezy ? między innymi historie The Beatles, Billa Gatesa czy Steva Jobsa.

Na podobny temat pisze też Penelope Trunk, w poście ?Being an expert takes time, not talent?. W tekście powołuje się między innymi na artykuł z HBR pt. ?The making of an Expert?. Wnioski z badań wskazują jednoznacznie, ponownie – że najlepsi, poświęcili na praktykę nieproporcjonalnie (do innych) dużo czasu, pod opieką odpowiednich nauczycieli, którzy przyspieszali ich proces rozwoju. A zatem czas ? i odpowiednie wsparcie, przekładające się na informację zwrotną o tym jak Ci idzie. Ważne jest dodatkowo wsparcie najbliższych (rodziny, przyjaciół), którzy dodają energii, podnoszą na duchu w trudnych chwilach, napędzają do działania. Prowadzi to do wniosku, który jest mi bardzo bliski: nie wierzę w drogi na skróty. Nie sądzę, że różnorakie poradniki rozwoju/nauki czegokolwiek w szybkim tempie są w stanie zastąpić naturalny proces rozwoju, który wymaga czasu. Nie oznacza to, że nie są w stanie pomóc, ale to już inna kwestia.

Penelope pisze o tym, że w dzisiejszym świecie, z mocno wyśrubowanymi standardami, aby wybić się, potrzeba co najmniej 10 lat praktyki w jakiejś dziedzinie. Wniosek analogiczny do 10.000 godzin Gladwella. Czasy geniuszy wyskakujących jak filip z konopi powoli mijają, choć programy z serii ?Mam talent? regularnie odkrywają kogoś niezwykłego. Z drugiej strony ? gdy pozna się życiorysy zwycięzców tych programów, najczęściej okazuje się, że od wielu lat ćwiczyli, pracowali nad swoim talentem, umiejętnością.

A zatem, jak powiedział Silvio Berlusconi, zapytany o receptę na sukces: ?praca, praca, praca?. :-)

Dzisiaj, gdy oglądałem dekorację medalową skoczków w Vancouver, przypomniał mi się film z reklamą z Michaelem Jordanem w roli głównej. To mój ulubiony sportowiec, który w sumie, mówi o tym samym. I myślę, że to dobre podsumowanie tego tematu:

I have been reading several resumes recently and noticed a few things worth mentioning.

Font. It is really hard to understand for me, why some people decrease the font size to the limits of the common sense. I really think that size 10 is absolute minimum, so that the reader doesn?t have to keep the head right in front of the screen or paper.

Picture. First of all, there should be a picture! If you don?t attach it, a suspicion may be arousen, that you?re a monster. Well, at least I will think that. However I?m pretty sure that other readers will definitely not think anything positive. At best, they won?t think anything. And that?s clearly not the point.
One doesn?t have to have especially pretty face in order to attach a photo. The aim is clear ? the reader would like to have an idea, who he is dealing with. By inserting your pic you create the impression that your face speaks from the page. What relates to it, the face should be as proffessional as possible, while also slightly smiling. Too much seriousness is not recommended?
It is best to take a photo at the photographer?s! If you however take the one from the private archive, please avoid pictures with dark background, ?artistic? frames around face. These are better for facebook. Recently I?ve seen also photo taken with a mobile probably ? assumption based on the dimensions and quality of the image.
Another interesting things I saw cv with a pic of a man, whose head was resting on a fist. It was probably styled to remind thinking process? didn?t work out. There was something funny also about women ? a photo of a face with sunglasses on the hair, and a beach in the background. No comments.

Listing experiences. Remember to always put first (on top ? from the reader?s perspective) the latest. For every recruiter these will be more important than experiences several years old, so don?t make their work harder. The same with education. Secondary school shown at the top of ?Education? section I?m reading as a trick intended to divert my attention from the university or post-grade.
By the experience, apart from dates, company and position it is necessary, what were you exactly doing. Point ?Company X, Specialist? communicates to the reader more or less nothing. It seems obvious to you, but I have a right not to have a faintest idea, what you were doing on such position.

Trainings / Development. If you were able to attend many trainings, it?s really great and I hope it benefited your career heavily. Nevertheless, as a potential manager, I am only interested in those, which may be somehow relevant to the position offered. Other you can omit.

Language. Not even grammary, but also interpunction is important. It may be really difficult to properly understand even short sentence, if author has put commas in randomly selected places.

Children names. I understand that stating in resume that one has children may make sense. It possibly shows that we are dealing with responsible and trustworthy person. I?m wondering however if quoting names of the children isn?t too much. The only positive outcome you may get if the reader has selected for own children the same names.

Recommendations. Once I almost fell of the chair after finding the letter of recommendation in the application. There would be nothing strange in it, if not one detail. The letter related to the work of the candidate on a position, that was not listed in resume! Simply he started to list his experience from the latter position, forgetting about the one he had recommendation.

I hope that abovementioned examples will help you to avoid weak points in your cv. Questions and comments welcome.

Idąc za ciosem listy ciekawych blogów o rozwoju osobistym, znalazłem kolejną ? tym razem opublikowaną przez magazyn dla przedsiębiorców: Inc.

Lista opatrzona jest tytułem ?19 blogs you should bookmark right now?. W poszukiwaniu nowych, interesujących autorów, którzy mogą mi podpasować, zawziąłem się i przez tydzień przejrzałem uważnie wszystkie z nich.  Na liście znajdują się dwa, które już znam i czytam: mój ulubiony blog, czyli  Penelope Trunk o której pisałem jeden z pierwszych postów, oraz Seth Godin. Godina czytam od czasu do czasu, to guru marketingu i mistrz krótkiej formy, który jest na tyle płodny tekstowo, że nie nadążam…

Wracając do listy 19 blogów… Sporo jest tam stron guru od Internetu, Web 2.0 i przedsiębiorczości. Z całego zestawu dodaję do linków jedną nową stronę. To blog autora jednego z największych best-sellerów ostatnich lat, Tima Ferrisa. Książka, którą napisał ma tytuł ?The 4-hour workweek?, polskie wydanie do kupienia m. in. tutaj, a w Stanach wyszła właśnie jej nowa, ulepszona wersja. To dość nietypowy poradnik efektywności osobistej, który prowokuje tytułem i główną tezą ? że aby być szczęśliwym i odnieść sukces, nie trzeba wcale dużo pracować, a raczej wyrwać się z systemu i pracować mądrze/sprytnie (smart).  A w konsekwencji ? mało. Słyszałem o tej książce zarówno dobre jak i złe rzeczy. Dobra opinia, która przy okazji dokładnie opisuje co jest zawartością tytułu, jest na przykład tutaj.

Niemniej jednak, ?The 4-hour workweek? od prawie 1000 dni jest na liście 100 najlepiej sprzedających się książek w kategorii ?Business & Investing? na Amazonie. Gdy przeczytam już książkę, to o niej napiszę, tymczasem miało być o blogu…

Jako jedyny zaciekawił mnie, mimo iż spora jego część to filmy, a jakoś nie mam wytrwałości, aby tego typu strony studiować ? wolę czytać niż oglądać. Niemniej jednak, spodobały mi się dwie rzeczy: różnorodność tematów oraz fakt, że Tim pisząc, opiera się często na swoich doświadczeniach, co czyni go bardziej wiarygodnym. (Btw. – o tym  jak stracić wiarygodność doskonale napisał Alex na swoim blogu). Różnorodność, poza postami, widać w ramce po prawej stronie bloga (Topics). Odwoływanie się do swoich doświadczeń ? choćby w poniższym filmie, gdzie przez prawię godzinę (!) Tim Ferris opowiada o tym  jak stworzyć efektywnego bloga, w prezentacji ?How to build a high-traffic blog without killing yourself?. Wpis z którego pochodzi film, tutaj.

Jeśli masz godzinę wolnego czasu i prowadzisz, lub chcesz prowadzić bloga ? to zamieszczona niżej prezentacja na pewno jest dobrą inwestycją czasu. Jeśli czytasz blogi – przejrzyj listę Inc. – zawiera sporo ciekawych stron. Na koniec – z ciekawostek z cytowanego artykułu ? na świecie istnieje ok. 130 milionów blogów, każdego tygodnia powstaje 1,5 miliona nowych (info według serwisu Technocrati).

Przeczytałem wczoraj w moim ulubionym ?Dużym Formacie? artykuł o tym, co ludzie robią w pracy, gdy nie pracują. Mówiąc wprost, należałoby to nazwać ?sposobami obijania się w godzinach pracy?. Niektóre z podanych tam przykładów są ekstremalne (chodzenie na grzyby, na plażę, do spa, czytanie książek w toalecie) i dla więszkości z nas niewykonalne. Bo kto ma plażę albo las przy biurze?

Chciałbym jednak wyraźnie oddzielić kwestię ?obijania się?, dawniej znaną jako ?bumelanctwo?, od przerw w czasie dnia pracy. Zdecydowanie nie popieram tego pierwszego, a przyczyn takiego podejścia upatruję w słabej motywacji do pracy (było to zresztą poruszane jakiś czas temu – tutaj).  Dla odmiany kwestia robienia sobie przerw, ich ilości czy sposobu wykorzystania tego czasu może być pozytywna – zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy.

Postawą pracownika z drugiego końca skali będzie typ, który po przyjściu do pracy świata poza nią nie widzi. Z obawy przed szefem bądź presją czasu nie wstaje z fotela przez 8 (albo i więcej) godzin, respektując z musu jedynie przerwy dyktowane fizjologią własnego organizmu. Najczęściej takie zachowania widzi się u praktykantów, pracowników na okresie próbnym, albo po prostu w początkowym okresie pracy. Celem takich osób jest dobre wypadnięcie w oczach szefa i kolegów. O ile szef zwykle nie ma nic przeciwko, to cała reszta jest już dyskusyjna. Sympatię kolegów z pracy trudno uzyskać, gdy człowiek nie zaangażuje się w ?codzienne? dyskusje z nimi, połączone ze wspólnymi posiłkami. Do tego mogą dojść problemy zdrowotne. Najbardziej narażone organy to kręgosłup, oczy i? psychika. Ludzki kręgosłup nie jest przystosowany do długotrwałego przebywania w pozycji siedzącej, a oczy nie przepadają za długim wpatrywaniem się w bliskie rzeczy (jak monitor czy dokumenty na biurku). Będą boleć. A dlaczego psychika? Bo będąc skoncentrowanym tylko na zadaniach biznesowych, ograniczając kontakt z kolegami do niezbędnego minimum, czy stresując się nadmiernie zadaniami łatwo doprowadzić do błyskawicznego wypalenia zawodowego!

Oprócz zdrowia styl pracy wpływa także na efektywność. Przedstawiony powyżej sposób wbrew pozorom nie przyczynia się do lepszego wykonania zadań. Przeprowadzono wiele badań, na podstawie których jednoznacznie stwierdzono, że przerwy w pracy i skierowanie myśli przez jakiś czas w zupełnie inną stronę pozwala po przerwie kontynuować pracę z większą efektywnością. Jeśli ktoś chce się dowiedzieć więcej o empirycznych dowodach, polecam książkę „Work to Live” Joe Robinsona.

Dodatkowym benefitem przerwy w pracy i ?przejścia się? po firmie jest prosty fakt ? że w ten sposób możemy zebrać informacje, co się aktualnie dzieje w biznesie i w naszej firmie. To nieformalna alternatywa wobec tablicy ogłoszeniowej (wydarzenia w firmie) i kilkunastu maili (sprawy biznesowe) w skrzynce odbiorczej.

Użyteczność przerw w pracy została zauważona przez ustawodawcę, gdyż kodeks pracy gwarantuje nam 15-minutową przerwę, o ile dzienny czas pracy przekracza 6 godzin. Dopuszczalna jest też możliwość, że pracodawca ?da? pracownikom przerwę o długości do 60 minut, która nie będzie wliczana w czas pracy. Trzeba ją więc odpracować. W dodatku w większości firm, które ją stosują, nie można z niej zrezygnować. Moja sugestia jest więc następująca: wykorzystajcie w pełni daną na obiad przerwę, a podczas niej nie rozmawiajcie o pracy!

Dodatkowo w kodeksie pracy przewidziane są jeszcze przerwy związane ze specyfiką różnych zawodów, jednak ogółu to nie dotyczy. Pozostałe widywane w życiu przerwy są nieoficjalne – np. palacze z własnej inicjatywy biorą sobie dodatkowy wolny czas na ?dotlenienie?. W zależności od kultury organizacyjnej firmy w zwyczaj weszły także przerwy na kawę, herbatę czy drugie śniadanie. Nie da się również nie zauważyć coraz popularniejszych przerw, które pracownicy robią sobie na żeglowanie w otchłani internetu, bądź granie w internetowe gry. Są nawet badania, które dowodzą, że oderwanie się od obowiązków i 10 minut w ciągu dnia spędzone na grach sieciowych wpłynie na zmniejszenie stresu oraz poprawę koncentracji. Mam jednak problem z tym badaniem o ?e-przerwach? (w oryginale ?e-breaks?) ? zostało ono zamówione przez firmę produkującą gry internetowe. Co ciekawe, przebadani przyznają, że o ile chwila spędzona na filiżance kawy jest akceptowana przez szefa, podczas gdy pięciominutowy wypad do internetu spowoduje grymas na jego twarzy. Mimo to 71% badanych przyznaje, że gdy ma możliwość, surfuje w sieci!

A czy u Was przerwy w pracy korzystnie wpływają na efektwyność? Jak często je robicie?